ارزشیابی در برنامه­ی درسی علوم تجربی 

با تحول در برنامه­ی درسی علوم تجربی، تحول و تغییر نظام سنتی در زمینه­ی ارزش­یابی پیشرفت تحصیلی گریزناپذیر است. اگر برنامه و روش­های تدریس، تغییر کنند، اما شیوه­های ارزش­یابی دگرگون نشوند، سرنوشتی جز شکست در پی نخواهند داشت. شیوه­های رایج ارزش­یابی و امتحان­های سنتی، تنها می­توانند بخش محدودی از هدف­های دانشی را بسنجند. حال آن که در برنامه­ی درسی علوم تجربی، «فرآیند آموزش» نیازمند روش­هایی از قضاوت و ارزیابی است که بتوانند به مهارت­ها و نگرش­ها، در فرآیند شکل­گیری آنها توجه کنند. ارزش­یابی دانستنی­ها نیز با توجه به رویکرد برنامه­ی درسی، شکل تازه­ای را طلب می­کند. چنین موضوع­هایی، محتوای این فصل را در بر می­گیرند.

ارزش­یابی با رویکردی توسعه یافته 

1. نگاهی به تاریخجه­ی ارزش­یابی 

هر چند آموزش و پرورش عمری به درازای تاریخ بشر دارد، اما جریان «ارزش­یابی» در تعلیم و تربیت، کودک خردسالی به حساب می­آید. تولد ارزش­یابی، به اوایل قرن بیستم و یا اندکی پیش از آن بازمی­گردد. ارزش­یابی آموزشی، در یک قرن گذشته با تحول و دگرگونی زیادی همراه بوده است؛ اما هنوز هم در مقایسه با دیگر مشخصه­های یک نظام آموزشی، نیازمند یافتن راهکارهای اجرایی بیشتری است. شیوه­های آموزش و برنامه­های درسی تغییر می­یابند، ولی روش­های ارزش­یابی در برابر تغییر و تحول خود مقاومت بیشتری دارند. هر چند تردیدی وجود ندارد که تغییر «شیوه­های آموزشی» و «برنامه­ی درسی» در صورتی همراه با موفقیت خواهد بود که به تحول جریان ارزش­یابی بینجامد.

برنامه­ی درسی، شیوه­ی آموزش و شیوه­ی ارزش­یابی، سه ضلع یک مثلث را تشکیل می­دهند. هر ضلع این مثلث، یکی از رکن­های مهم یادگیری و آموزش به حساب می­آید.

این سه رکن، در تعامل پویا با یکدیگر قرار دارند. هر نظام آموزشی، هنگامی توانمند و موفقیت­آمیز است که این سه رکن، همدیگر را هدایت و حمایت کنند.

در بیشتر نظام­های آموزشی، به تحول در برنامه­های درسی و شیوه­ی آموزشی، توجه شده است. اما «ارزش­یابی» یا فراموش شده و یا تابع دو رأس دیگر قلمداد شده است که این مسأله باعث شکست یا کندی روند پایداری تحول در نظام­های آموزشی شده است. 

                                             ادامه مطلب را اینجا بخوانید 

/ 0 نظر / 12 بازدید